Á leiksviði í helvíti
Við þurfum nýtt orð. Ekki hver heldur hvað. Hvað er þetta? Við getum sagt póst-nasisti þar til við finnum annað betra. Öfgahægrimaður er hann víst áreiðanlega. Sjálfur kallar hann sig „menningarlegan íhaldsmann“. Hann ákvað að verða skrímsli og það tókst. Hann skilgreinir sig sjálfur burt frá nasistum og nýnasistum, segir orðræðu þeirra úrelda og árangurslausa, auk þess sem nú þurfi að berjast við fjölgun múslima, Gyðingar séu fáir og kúl. Hann segir: „It’s a strategic mistake to use “nationalist” or “national” in a political party name – the case with BNP and National Front. There is too much stigma attached to the word and many people will subliminously see parallels with Nazi Germany.“ Hann skilgreinir sig þannig taktískt burt frá nasisma en viðurkennir þó að hann starfi í sama anda, vilji opna nýjan farveg fyrir þá sem skreyta sig með hakakrossum í dag og ná engum árangri í baráttu á úreldum forsendum. Jafnaldri minn sem myrti ungmennin í Noregi.
Ég nefni aldurinn því þetta er svo undarlegt. Frá árinu 2002 lagði hann á ráðin um þetta. Það er upp úr því að Bandaríkin lýsa yfir „stríði gegn hryðjuverkum“. Ég man hvað ég var að fást við, ár fyrir ár, frá árinu 2002. Á sama tíma var hann að framfylgja áætlun um fjöldamorð, í þágu „menningarlegrar íhaldssemi“. Í níu ár. Við hlustuðum ekki á sömu tónlist, en skylda þó. Hann notar ipodinn sinn mikið, finnur hugarró í göngutúrum, hugleiðir. Hann mælir með klúbbunum í Búdapest. En hann segir Evrópusambandið vera nasískt og sovéskt: „We hate everything Nazi Germany stood for, in fact we view the current EUSSR/Multiculturalist regimes of Western Europe as totalitarian Nazi regimes.“ Hann hóf rekstur, græddi. Hann segir: „Appear politically correct or at least moderate, dress normally.“ Hann segir: gakktu í Lacoste. Keyrðu gráan Hyundai Atos. Engin sýnileg tattú. Talaðu rólega. Brostu. Það er ekkert framandi við hann, ekkert annarlegt, fram að verknaðinum, ekki meira en við aðra jafnaldra mína sem vita hvað þeir taka í bekkpressu. Hann segir: „Use modern, stylish mainstream logos“, „Use professional graphic designers“, „Use professional makeup artists and use make up on both female and male models. Yes, this sounds gay, but looking “attractive” will significantly benefit the impact of our message”. Farðu í ljós, farðu í ræktina, rakaðu þig og láttu síðan fótósjoppa þær myndir sem eru teknar af þér. Ef þú vilt vinna málstaðnum lið þarftu að líta sem allra best út. Hann er American Psycho. Bara norskur. Og pólitískur. Alveg venjulegur þar til nú fyrir helgi, þegar afrakstur níu ára vinnu leit dagsins ljós. Hátt í hundrað ungmenni sem hann valdi sem skotmörk vegna þess að þau voru til vinstri í pólitík.
Hann segir mikilvægt að koma vel út á Wikipediu. Nota fótosjoppuðu myndirnar þar. Fjölmiðlar eru nú að dreifa þeim fyrir hann. Við erum öll að fylgja áætlun hans. Hér að neðan mun ég fjalla um bókina sem hann skrifaði og dreifði á netinu nokkrum klukkustundum fyrir verknaðinn – í upphafi hennar segir hann hryðjuverkið vera markaðssetningartæki fyrir bókina:
Creating this compendium has personally cost me a total of 317 000 Euros (130 000 Euros spent from my own pocket and 187 500 Euros for loss of income during three years). All that, however, is barely noticeable compared to the sacrifices made in relation to the distribution of this book, the actual marketing operation;)
Broskallinn er frá honum – við erum uppi á leiksviði í helvíti.
Hann dregur aðferðafræðilegan lærdóm af Milton Friedman (sjokk-kenningin), Stalín (fjöldafólksflutningar sem að skuli stefnt) og Al Kaída (hvernig heiðra skal píslarvotta, hann vill legstein með sverði). Einnig megi læra af Atatürk, Múhammeð, fleirum. Hann lítur á sig sem arftaka krossferðanna, riddara, upphafsmann hreyfingar sem ætli að rústa vestrænum samfélögum til að taka völdin í öngþveitinu og beina þeim í átt að „menningarlegri íhaldsstefnu“. Markmiðið segir hann að sé að útrýma múslimum úr álfunni, en aðferðin felst í að drepa alla femínistana. Já. Femínistana. Og umhverfisverndarsinnana og fjölmenningarsinnana og svo framvegis, en fyrst og siðast femínistana. Því þetta eru allt marxistar. Og Marx er óvinurinn.
Óvinurinn: Menningarlegir marxistar
Ég byrjaði á að andmæla þeim sem sögðu norska hryðjuverkamanninn vera augljósan geðsjúkling, því mér þótti að þannig væri of auðvelt að afskrifa það sem greinilega var útreiknuð og yfirveguð aðgerð, framkvæmd með pólitískar afleiðingar í huga. Síðan reyndist maðurinn hafa skilið eftir sig um 1500 blaðsíðna bók, hugmyndafræðilegt og aðferðafræðilegt leiðbeiningarrit fyrir þá sem hann vill að fylgi í fótspor sín. Ritið gefur innsýn í huga manns sem án sérfræðiþekkingar er ekki fjarri lagi að kenna við sjúklegar ranghugmyndir og mikilmennskubrjálæði. Menn þurfa ekki að vera geðveikir til að sálfræðileg hugtök eigi við um þá. Og þó að þau eigi við er ekki þar með allt sagt. „Skrímsli“ er augljóslega satt, en ekki nóg.
Sumir segja að rétt sé að hunsa það með öllu í þágu hvaða málstaðar maðurinn taldi sig vinna verknaðinn. Látum liggja á milli hluta hvort sama sjónarmið heyrðist hátt ef hryðjuverkamaðurinn hefði verið múslimi, eins og einhverjir gerðu ráð fyrir i upphafi, og veigra sér jafnvel við að nota orðið hryðjuverk fyrst svo var ekki. Að hunsa hugmyndirnar að baki hryðjuverkinu væri hugsanlega viturlegt ef þarna væri stakur brjálæðingur á ferð, einangrað tilfelli, eins og vonir standa þá til. Það er hins vegar ekki endilega viturlegt veðmál. Bókin gefur ekki bara innsýn í ranghugmyndir og mikilmennskubrjálæði, hún stendur líka í samhengi. Hún stendur meðal annars í samhengi við samræðuþræði sem eru áberandi í þessu samfélagi og hafa orðið fasískari með hverju árinu frá 2001. Hugmyndafræðilega er bókin raunar af alveg sama toga.
Það er vissulega ömurlegt. Það er beinlínis ömurlegt að þurfa að taka þetta pakk til greina. Mér hefur til dæmis gengið ágætlega að hunsa amx.is nánast frá stofnun og Morgunblaðið frá því það gekk í björg. En eitt núll fyrir öfgahægrinu: 90 dauðsföll og hækkandi breyta stöðunni þannig að það virðist óhjákvæmilegt að gera sér einhverja mynd af því hvað það stendur fyrir.
Öfgahægri, amx og Morgunblaðið – hvílík svívirða að spyrða saman heiðarlega blaðamenn og …! Ég geri mér fulla grein fyrir að enginn starfsmaður amx.is eða Morgunblaðsins styður verknaðina á Útey og í Osló. Enginn þeirra myndi nokkurn tíma fremja verknað af neinum skyldum toga. Enginn þar myndi draga sömu niðurstöðu af gefnum forsendum og hryðjuverkamaðurinn gerði. Til þess þarf annað að koma til. Það má kalla það klikkun. Helst eitthvað verra. En það er mikilvægt að horfast í augu við að forsendur hryðjuverkamannsins fyrir aðgerðinni, val á skotmarki og von um afleiðingar, voru fullkomlega samhljóma því máli sem heyrist úr örbylguofni sakleysislegri vitfirringa sem snúast í hringi kringum eitt af þrennu eða allt í bland: að óttast múslima, að hata femínista og að verja arfleifð Davíðs Oddssonar. Helvítis femínistarnir, helvítis múslimarnir, helvítis fjölmenningarsinnarnir, helvítis marxistarnir og helvítis kratarnir. Ef marka má orðin í örbylgjuhægrinu og orð hryðjuverkamannsins byggðist aðgerðin á heimssýn sem finnst út um allt en virðist stundum allt að því ríkjandi á Íslandi.
Unglingarnir í Útey urðu fyrir valinu sem fulltrúar þess sem maðurinn kallar „menningarlegan marxisma“. Menningarlegir marxistar eru samkvæmt greiningu hans allir þeir sem starfa í þágu:
femínisma,
fjölmenningarstefnu,
Evrópusambandsins,
Sameinuðu þjóðanna,
Mannréttindadómstólsins,
alþjóðlegs kapítalisma (hann segist hlynntur staðbundnum kapítalisma),
félagsvísinda,
fjölmiðla,
umhverfisverndar
og lýðræðis.
Það er í þessari röð sem málaflokkarnir birtast í hinu tröllvaxna 1500 blaðsíðna riti sem maðurinn skildi eftir sig fyrir verknaðinn – femínistarnir fremstir. Bókina virðist hann vilja líta á sem stofnrit hreyfingar, sem hann sé upphafsmaðurinn að. Hreyfinguna nefnir hann í höfuðið á reglu musterisriddaranna sem herjuðu á lönd múslima í krossferðum miðalda. Á ritinu má skilja að þessi hreyfing sé enn ekki til staðar, ekki í þessari mynd. Allt skipulagið sem hann leggur fram í ritinu gerir hins vegar ráð fyrir að hver „riddari“ starfi meira eða minna án þess að vita af öðrum, eins og hann undirbjó sjálfur sinn verknað í níu ár. Ritið heitir 2083, eftir árinu þegar hryðjuverkamaðurinn vill að hreyfingin hafi unnið fullnaðarsigur yfir Evrópu, drepið femínistana og alla sem sýna þeim stuðning og hrakið múslimana burt. Þannig er nóg að við og við detti þetta rit í hendurnar á öðru nöttkeisi, eða öðrum manni með hvað það hugarfar sem þarf til að umbreyta þessum hugmyndum í svona aðgerðir, til að verknaðurinn í Noregi dragi frekari dilk á eftir sér. Ekki endilega byltingarher, kannski bara eitt og eitt óhugsandi ódæði. Kannski er ekki nóg að lögreglan viti af þessu – kannski þurfum við að vita af því hverjir ætla sér að eiga erindi við okkur og börnin okkar. Ekki fara upp í bíl með ókunnugum, og ekki fara á fund með musterisriddurum.
Forsendur og ályktanir – yfirlit
Ritið er þrískipt. Fyrsti hlutinn samanstendur af söguskýringu brjálæðinganna, sömu söguskýringu og birtist til dæmis í bókinni Íslamistar og naívistar sem kom út í íslenskri þýðingu fyrir nokkrum árum. Þessari frásögn er ætlað að stilla samtímanum upp í samhengi við krossferðirnar og baráttu múslima og kristinna á miðöldum. Þar er meira að segja imprað á atburðinum í Vestmannaeyjum sem við höfum vanist að kalla Tyrkjaránið. Um leið rökstyður höfundur þar þá skoðun að evrópsk feðraveldismenning (sem var góð) hafi verið sundurliðuð af marxistum (sem eru vondir), og hana þurfi að hreinsa af því meini. Í stuttu máli lítur hann á allar hugmyndir um réttindi sem marxisma.
Í öðrum hluta fer hann ítarlegar í saumana á þessu. Þar má meðal annars finna kaflann: The name of the devil: cultural Marxism, multiculturalism, globalism, feminism, emotionalism, suicidal humanism, egalitarianism – a recipe for disaster og undirkafla á við The Failure of Western Feminism og How the Feminists’ “War against Boys” Paved the Way for Islam.
Síðasti kafli annars hluta felur í sér leiðbeiningar um undirbúning fyrir viðvarandi borgarastyrjöld: allt frá því að tryggja „matvælaöryggi“ liðsmanna, því sé gott að halda til dæmis kartöflugarð, yfir í nánari skilgreiningu á baráttunni: Not a war between capitalism and socialism but a cultural war between nationalism and internationalism, heitir einn kafli. Stríðið standi ekki á milli kapítalisma og félagshyggju heldur þjóðernishyggju og alþjóðahyggju. Þessi hluti virðist fyrst og fremst skrifaður sem pepp, bland í poka til að stíga upp að þriðja hluta, sem eru leiðbeiningar fyrir stríðið.
Sá hluti, „A Declaration of pre-emptive War“ hefst á lagalegum fyrirvara um að það sem á eftir fari sé skáldskapur, stílæfing. Síðan tekur höfundur skrefið sem greinir hann að frá mörgum þeim sem samsinna honum að öðru leyti, þá sem skrifuðu Íslamista og naívista, marga sem skrifa til dæmis á mbl.is, amx.is eða jafnvel kommentakerfi Eyjunnar. Og þó að samsvörunin í máli fjölda óvandaðra íslenskra hægrimanna og hryðjuverkamannsins sé nær alger fram að þessum punkti, skal ekki gert lítið úr því sem skilur þetta fólk að. Þriðji hluti bókarinnar gæti heitið: Svona stofnarðu reglu musterisriddara. Hér er óþarft að hreyfa mótbárum ef einhver bregður fyrir sig orðum á við nöttkeis. Þessar leiðbeiningar eru allt frá æfingum í sjálfsréttlætingum – „nú er búið að þrautreyna samræður við marxistana í 60 ár, sá tími er liðinn, og aðrar aðgerðir óhjákvæmilegar“; gegnum miðaldasögu musterisriddaranna, sem gegnir hlutverki nokkurs konar sjálfsmyndarstyrkingar; yfir í praktískar leiðbeiningar í miklum smáatriðum, um skipulag hópa, siðvenjur sem hreyfingin þurfi að koma sér upp, hvernig minnast skuli píslarvotta, hvar megi kaupa orður og hvernig orður skuli veita fyrir hvers konar verknað – en líka fjármögnun aðgerða, hvar nálgast má vopn (rússneska mafían er góð, en sumir meðlimir mótorhjólaklúbba geta líka gagnast), hvernig smíða má sprengjur úr áburði (eins þó að marxistarnir í Evrópusambandinu hafi takmarkað sprengjugetu áburðar almennt), hvernig fara skal með geislavirkt úraníum. Borgarastyrjöldinni framundan er síðan skipt upp í þrjú tímabil, í fasa 2 kemur að uppbyggingu raunverulegra herja, í fasa 3, fra 2070–2083 skulu hefjast nauðungarfólksflutningar í milljónatali og landasigrar. Loks kemur kafli um hvernig kristnir menn geti réttlætt þatttöku í baráttunni fyrir sjálfum sér. Enda þótt höfundur sjálfur sé ekki trúaður segir hann mikinn styrk geta fólgist í trúnni og gerir ráð fyrir að fara í kirkju og biðja bæn fyrir sína aðgerð, fyrir aukinn styrk.
Þetta er í fyrsta sinn sem svona hreinræktað illmenni birtist okkur, birtist mér, sprottinn úr sama menningarlega baklandi og ég sjálfur. Orðræða hans liggur næst fyrrnefndum amx og mbl höfundum – hann deilir öllum helstu pólitískum hugðarefnum íslenska klikkhausahægrisins, og röksemdafærslan er kunnugleg. „Pólitísk réttsýni“ er til dæmis ein birtingarmynd marxisma í samtímanum segir hann, hún er hugmyndafræði og „in the end, the result is inevitably the concentration camp, the gulag and the grave.“ Hann ber saman „pólitíska réttsýni“ og gúlagið oftar en einu sinni, jafnvel gúlaginu í hag:
Political Correctness is not all about “being nice,” unless one thinks gulags are nice places. Political Correctness is Marxism, with all that implies: loss of freedom of expression, thought control, inversion of the traditional social order, and, ultimately, a totalitarian state. If anything, the cultural Marxism created by the Frankfurt School is more horrifying than the old, economic Marxism that ruined Russia. At least the economic Marxists did not exalt sexual perversion and attempt to create a matriarchy, as the Frankfurt School and its descendants have done.
Þetta er allt frekar kunnuglegt. Það eru líka tilvitnanir sem hann bregður fyrir sig, klisjur sem hafa verið í umferð í samfélagi okkar á síðustu árum, frá pólitískum ritum til sjálfshjálparbóka – klisjur sem geta hvorki verið sannar ne ósannar fyrr en þær eru heimfærðar upp á tiltekin tilfelli, en skrímslavæðast í þessu samhengi. Hann hefur eftir Edmund Burke: „The only thing necessary for the triumph of evil is for good men to do nothing.“ Þetta var ágæt lína fram að þessu. Einn gestahöfundur í bókinni dregur upp viðkvæði Churchills: „Lýðræði er versta stjórnskipulagið, að öllum hinum frátöldum“. Thomas Jefferson fær að vera með, með viðkvæði sem rasistar í Bandaríkjunum hafa beint að Barrack Obama: „The tree of liberty must be refreshed from time to time with the blood of patriots and tyrants.“ Týrantarnir, unglingarnir á eyjunni. Fjölmenningarsinnuðu alræðisunglingarnir.
Óvinurinn: femínismi I
Femínismi er sem fyrr segir fyrsta birtingarmynd marxismans, sem höfundur fjallar um, strax í upphafi bókarinnar:
Above all, those who would defy Political Correctness must behave according to the old rules of our culture, not the new rules the cultural Marxists lay down. Ladies should be wives and homemakers, not cops or soldiers, and men should still hold doors open for ladies. Children should not be born out of wedlock. Glorification of homosexuality should be shunned,
og í beinu framhaldi, eins og það sé hluti af einni upptalningu: „Jurors should not accept Islam as an excuse for murder.
Rísandi róttækan femínisma sér hann í sjónvarpinu, í hlutverkum „power“-kvenna, í söguþráðum sem leggi áherslur á styrk kvenna og veikleika karla, í hernum, þar sem konur fá nú inngöngu, í opinberum störfum og kynjakvótum, og „beitingu hugtaksins kynferðisleg áreitni til að halda körlum í skefjum“.
It is in colleges where women’s gender studies proliferate and “affirmative action” is applied in admissions and employement”. […] It is in public schools, where “self awareness” and “self-esteem” are increasingly promoted while academic learning declines.
Þetta er bara gengið of langt. Eins og til að ögra mainstream hægrinu, ganga mílu of langt í paródíu á málstað þeirra, tekur hann meira að segja fram að hann sé ekki mótfallinn femínistum 19. aldar:
These feminists, radical in their time, supported women’s rights, egalitarianism, anti-colonialism, pacifism and other causes which we now observe in popular culture. In contrast to today’s radical feminists, social feminists of the 1890s and early 20th century were of a less totalitarian character. They stood for women’s suffrage but also advocated the strengthening of the family.
Hinir róttæku femínistar sem ráða lögum og lofum í hinum ríkjandi marxíska tíðaranda okkar daga, hafa gert karlmenn – gisp! – að konum! „The feminisation is becoming so noticeable that newspapers and magazines are picking up on it,“ – máli sínu til stuðnings vitnar höfundur í tímaritaforsíður karlatímarita, um hvernig karlmenn snyrta sig og gera sig sæta. Sem afar þeirra hefðu ekki gert. Og hvar er þetta ferli upprunnið? Jú, hjá Marx og arftökum hans:
The Frankfurt School theorised that the authoritarian personality is a product of the patriarchal family. This idea is in turn directly connected to Engel’s The Origins of the Family, Private Property and the State, which promotes matriarchy. Furthermore, it was Karl Marx who wrote in The Communist Manifesto about the radical notion of a “community of women.” He also, in 1845, wrote disparagingly in his The German Ideology of the idea that the family was the basic unit of society.
Hvert leiddi þetta síðan allt saman? Gagnrýnin félagsfræði og kenningar í hugvísindum rústuðu loks evrópska feðraveldið:
Critical Theory as applied mass psychology has led to the deconstruction of gender in the European culture. Following Critical Theory, the distinction between masculinity and femininity will disappear. The traditional roles of the mothers and fathers are to be dissolved so that patriarchy will be ended. Children are not to be raised according to their biological genders and gender roles according to their biological differences. This reflects the Frankfurt School rationale for the disintegration of the traditional family.
Fleiri höfundar eru týndir til í þessari sögu femínismans: Reich, Fromm, Marcuse. Höfundur gætir þess þó að minnast ekki á neinn kvenhöfund. Ekki Woolf, ekki Beauvoir, hvað þá Butler eða Irigaray. Konurnar, femínistarnir, birtast í þessum hluta ritsins að öllu leyti sem fórnarlömb marxískra karla, sem afvegaleiddu þær frá réttu hlutverki sínu, því að vera móðir og annast heimili.
Femínisminn er svo áríðandi óvinur hryðjuverkamannsins að það er ekki fyrr en eftir fjörutíu blaðsíðna umfjöllun um femínisma, sem hann snýr sér að því að koma á framfæri þeirri frásögn af átökum íslam og kristni á miðöldum sem margir hægrisinnaðir höfundar hafa viljað halda á lofti frá 11. september 2001.
Óvinurinn: femínismi II
Eftir 310 blaðsíður um sögu íslam og kristni á miðöldum er athyglinni hins vegar aftur beint að femínisma, undir fyrirsögninni The name of the devil: cultural Marxism, multiculturalism, globalism, feminism, emotionalism, suicidal humanism, egalitarianism – a recipe for disaster. Fyrsti undirkaflinn heitir „The Failure of Western Feminism“, annar „How the Feminists’ “War against Boys” Paved the Way for Islam“. Þeir halda áfram. Þeir eru skrifaðir af gestahöfundi i bókinni, sem kallar sig Fjordman. Líklega er óþarft að taka fram að þar heldur áfram fórnarlambsvæðing vestræna karlmannsins. Þar sem búið er að kynna íslam til sögunnar fær frásögnin hér smá tvist: múslimar nauðga evrópskum konum, segir hann, en það hafa þær „to some extent“ kallað yfir sig sjálfar með „hugmyndafræðilega, sálræna og efnahagslega“ stríðinu sem þær hafa staðið í gegn evrópskum karlmönnum síðustu kynslóðir. Það er óljóst af textanum hvort höfundur á beinlínis við nauðganir, eða hvort hann lítur á það sem nauðgun þegar innflytjandi og innfædd kona sænga saman. Síðar í ritinu reynast þessar nauðganir svo margar, að þær eru sagðar jafnast á við 10–50 Tsérnóbíl slys og geta því réttlætt að slíkt slys sé framkallað til að forða þessum miklu stærri skaða. Skaðanum af samstarfi vestrænna femínista og karl-múslima um nauðganir.
Textinn einkennist af kunnuglegri en fáránlegri sjálfsvorkunn karla sem standa alveg gáttaðir frammi fyrir því að konur sem eru bara komnar með hellings laun, kosningarétt og alls konar vilji svo bara meira:
European men have treated women with greater respect than the men of any other major civilisation on earth […] And yet we are the one group of men who are most demonised and attacked, whereas non-white men get treated with much greater respect.
Og svona koma þær fram við þa – fara að deita útlendinga! Ekki bara það – þær hafa alið á fórnarlambsvæðingu í menningunni okkar! Þannig lítur höfundur á sig sem fórnarlamb þess ástands að nú líti allir á sig sem fórnarlömb. Hvert mun þetta leiða? Jú, hvítir karlmenn missa móðinn, hætta að nenna að vernda konurnar sínar, sem launa hjálpina hvort eð er bara með vanþakklæti, hvað sem þeir reyna. Þannig mun femínisminn ala af sér meiri kúgun kvenna, því án kvenlegra kvenna er enginn karlmaður nógu karlmannlegur til að fara í stríð við múslima:
The irony is that when women launched the Second Wave of Feminism in the 1960s and 70s, they were reasonably safe and, in my view, not very oppressed. When the long-term effects of feminism finally set in, Western women may very well end up being genuinely oppressed under the boot of Islam. Radical feminism thus leads to oppression of women.
Lækkandi fæðingartíðni, fjölgun einstæðra foreldra … – þetta er nokkur fjöldi greina, aður en aftur er vikið að öðrum áhrifum þess marxisma sem er ríkjandi í vestrænum samfélögum og hvernig múslimar ofsækja kristna.
Dauðalistinn og leikhúsið
Í þriðja hluta ritsins birtist loks dauðalistinn, hverja ber að taka af lífi til að endurreisa evrópska feðraveldið og hrekja síðan múslimana burt. Viðmiðið felst í sálrænum og hugmyndafræðilegum áhrifamætti:
The art of asymmetrical warfare is less about inflicting immediate damage but all about the indirect long term psychological and ideological damage. Our shock attacks are theatre and theatre is always performed for an audience.
Skotmörkin og áhorfendurnir eru sömu hópar:
Our audience and targets are every cultural Marxist, multiculturalist/globalist or suicidal humanists who are currently a part of the EUSSR power hierarchy (the so called category A, B and C traitors).
Í svikaraflokkum A og B áætlar hann að séu að minnsta kosti 100 þúsund Vestur-Evrópubúar. Eftirtalin skotmörk hafa forgang:
Samkomur stjórnmálaflokka sem styðja fjölmenningu og femínisma.
Samkomur fjölmiðlafólks.
Einstaklingar úr þessum hópum.
Skrifstofur Evrópusambandsins.
Skrifstofur ríkisstjórna þar sem margir eru úr fyrrnefndum hópum.
Byggingar hvaða „menningarmarxista“ sem er.
Höfuðstöðvar ríkisútvarps- og sjónvarpsstöðva, sem eru bara ároðursstöðvar fyrir menningarmarxisma.
Aðrar höfuðstöðvar fjölmiðla, helst vinstrisinnaðra.
Tilteknar háskóladeildir: fjölmiðlafræði, félagsfræði, stjórnmálafræði. Mið-austurlandafræði. Skotmörk: kennarar. Stúdentar mega falla líka, enda styðja þeir flestir fjölmenningu.
Samkomustaðir múslima, moskur.
Þegar kemur að múslimum er sérstaklega mikilvægt, samkvæmt höfundi, að ráðast á hópa múslimakvenna, því það reitir eiginmenn, syni, bræður og frændur þeirra til reiði, sem er það sem þarf til að hvetja til borgarastyrjaldar.
„Óbreyttir borgarar“ eða „civilians“ birtist á eftir upptalningunni sem hugtak yfir þá sem styðja ekki femínisma og fjölmenningu, en þeim ber að hlífa eftir fremsta megni. Þegar kemur að aðgerð er þó betra að drepa fleiri en of fáa, segir hann, til að stefna ekki hugmyndafræðilegum áhrifamætti aðgerðarinnar í voða. Árásarmaður þarf að venja sig við tilhugsunina um að drepa konur, „jafnvel mjög aðlaðandi konur“, „enda eru 60–70% allra menningarmarxista kvenkyns“. Þetta er sérstaklega erfitt þar sem það er ekkert leyndarmál, segir hann, að menningarlega íhaldssamir karlmenn séu að jafnaði miklu riddaralegri í framkomu við konur en meðalmaðurinn. Enda eigi þær að ala afkvæmi þeirra. „I am not comfortable with the concept of killing females as they are simply too valuable to be put in harm’s way.“ En við aðgerð má ekki hika.
Í nánari útlistun á ólíkum aðgerðaáætlunum eru prófessorar undir marxískum áhrifum fyrstir á lista yfir einstakar aftökur. Síðan kemur ítarleg útlistun á þess háttar hryðjuverki sem höfundur réðist í nú fyrir helgi, hvernig ráðast skal á flokksfundi sósíalista/sósíaldemókrata. Að síðustu minnist hann á hvað bókmenntaráðstefnur séu heppileg skotmörk, enda séu flestir rithöfundar í liði óvinarins. Þessir landráðamenn hverrar þjóðar, menntafólkið, eru svo mikilvæg skotmörk, að aftar í ritinu er sérstaklega tekið fram að forðast skuli bein átök við múslima. Hvers vegna? Jú, það má skýra með líkingu:
When the pipe in your bathroom springs a leak and the water is flooding the room, what do you do? It’s not very complicated, after all. You go for the source of the problem, the leak itself! You DON’T mop up until after you have fixed the actual leak. Needless to say, our regime is the leak (all category A, B and C traitors), the Muslims are the water. […] We will focus on the Muslims AFTER we have seized political and military control. At that point, we will start deportation campaigns.
Þar með er hinni hugmyndafræðilegu hlið ritsins lokið og við tekur ítarleg aðferðafræði, að því meðtöldu hvernig nálgast mætti kjarnavopn í framtíðinni, með umfjöllun um kosti þeirra og galla, og hvernig riddari heldur vígsluathöfn yfir sjálfum sér, af svipuðum toga og vígsluathafnir frímúrara, að því er segir. Til þess þarf sverð, hauskúpu, kerti og hvíta hanska.
Aumingjar
Karlar sem hata konur? Ummerkin hafa verið þarna úti – en djöfullinn hafi það. Djöfulsins helvítis helvíti.
Enn aftar í bókinni snýr höfundur sér aftur að femínisma og fjallar um lauslæti kvenna: „Approximately 50% of my female friends end up under the definition/category promiscuous (female sluts)“. Hin nýja Evrópa, sem bíður þegar búið er að þurrka út femínistana og múslimana, hún mun hvetja til minna lauslætis. Hún mun auka vald föðurins á heimilinu, færa forræðisrétt við skilnað til feðra, að jafnaði, og takmarka notkun getnaðarvarnarpillunnar. Kynfræðsla á að miðast við það sem hún var í skólum um 1950–1960. Afgangurinn er líklega frekar fyrirsjáanlegur og óþarft að taka fram að jákvæð mismunun verður aflögð. Konur verða hvattar til að eignast fleiri börn og halda sig við uppeldisstörf, til dæmis með skattaafslætti og greiðslum. Ef það reynist ekki fýsilegt í bráð, vegna þess ógnarhalds sem marxískir femínistar hafa á vestrænum samfélögum, má í millitíðinni hvetja til staðgöngumæðrunar í fátækum löndum. Sæðis- og egggjafar væru þá valdir eftir arfgegnum hæfileikum. Annar möguleiki sem hann nefnir er ectogenesis, að fóstur þroskist í gervilegi. Ef til vill er það, gervilegið, bókmenntalegur hápunktur þessarar fantasíu um heim karla, karlmannlegra karla, riddara, í texta hryðjuverkmannsins.
Allt þetta heila helvítis væl tilheyrir fasisma eins og hann birtist frá upphafi, sem svar við marxisma, sem svar við félagshyggju og kröfunni um jöfnuð, allt frá upphafi 20. aldar. Táknmálið er hér uppfært í samtímann, klætt í Lacoste, en þetta kvikindi hefur verið þarna lengi. Það heitir fasismi. Við höfum þekkt hann frá því að stráknum sem finnst hann hafa rétt til yfirráða yfir öðrum fannst hann svikinn um þetta loforð þegar hann varð fullorðinn, og gerði styggð og ótta að lögmáli lífs síns: óttann við reisn kvenna, óttann við reisn öreiga, óttann við reisn innflytjenda, við reisn þeirra sem fara ekki í ræktina, reisn menntafólks, reisn listafólks, reisn þess að ganga vopnlaus, reisn þess viðkvæma – óttann við reisn alls þess sem hann taldi sér lofað að myndi lúta honum og gerir það ekki. Alls sem er annað en hann og ætlar ekki að hætta að vera það. Þessi paranoja og drápfýsnin sem af henni sprettur leitar sér nú sem fyrr réttlætingar í heimasmíðuðum Lord of the Rings söguskilningi, í kitsjinu, þar sem þáttum aftan úr öldum er raðað saman eftir hentugleikum til að gagnast niðurstöðunni. Þar sem halda má áfram að hefna fyrir Tyrkjaránin.
Breivik heitir maðurinn, já. Anders Behring Breivik. Nefnum hann á nafn. Ég þekki enga leið sem er betri til að takast á við þessa óværu en að tala um hana formálalaust og af því viti sem við eigum.
Samkvæmt hinum tröllvaxna hryðjuverkaleiðarvísi Breiviks ætlar hann sér nú að nota réttarhöldin framundan til að koma málstað sínum áleiðis. Hann hefur þá þegar tryggt sér lögfræðing sem hann treystir til að vinna með sér að því, ekki að ná fram lágmarksrefsingu, heldur tryggja honum sem mestan tíma í sviðsljósinu og tefla málinu fram, sem máli uppreisnarmanns gegn fjölmenningarsamfélaginu. Femínasistunum. Hann lítur svo á að athygli sem beinist að málinu vinni málstaðnum fylgi. Það er okkar að sjá til þess að svo verði ekki.
Tveir þriðju hlutar ritsins hans eru alveg samhljóða stórum hluta þeirrar samræðu sem blasir við okkur á íslenskum bloggþráðum dag hvern. Það er veigamikill munur þar á, að flestir þeir, hérlendis og erlendis, sem tala svona eru bara að tala svona. Þetta er allt í kjaftinum á þeim. Segja femínasistar, en líta ekki í raun svo á að krafan um launajöfnuð eða frelsi undan nauðgunum ígildi útrýmingarbúðum. Þeir munu ekki fylgja orðum sínum eftir með því að stofna reglu musterisriddara til að slátra unglingum í sumarbúðum. Það er gott. Það getur hins vegar verið æfing fyrir vitsmunalífið að horfast í augu við afleiðingar orða sinna, eins og maður meinti þau. Ef þú jafnar femínistum við nasista, ef þú segir þá sem þiggja atvinnuleysisbætur vera plágu, velferðarkerfið tilræði við þjóðina, ef þú segir þátttöku í Evrópusambandinu vera svik eða landráð, ef þú segir múslima fela í sér ógn við tilveru þína og þinna – hvaða rökrænu ályktun gæti einhver dregið af þessum forsendum? Ertu viss um að málstaður þinn sé svo óyggjandi að þú sért tilbúin(n) að taka ábyrgð á niðurstöðunni?
Við eigum ekki að hætta að tala. Við eigum ekki að óttast afleiðingar þess að skjátlast þegar við veltum vöngum, skiptumst á skoðunum – tökum stórt upp í okkur þess vegna. En sumt, raunar nokkuð margt, af því sem fengið hefur að fljóta á síðustu árum, ekki síst um þessa tvo hópa, femínista og múslima, hefur bara ekki innihaldið neitt nema óbeit. Ekkert vit. Engan skilning. Enga þekkingu. Bara styggð. Það má gera margt þarfara við orð. Við heilt málsamfélag.
Breivik skrifar: „The most pragmatical way to move forward is to play the victim card in combination with cruel methods of armed resistance.“ Síðar í ritinu fylgir hann þessum tilmælum sjálfur eftir með línum á við: „As such, multiculturalism is an inversed form of Nazism where white European Christians ends up at the bottom of the food chain instead of on top.“ Hann líkir sér við indíánahöfðingjann Sitting Bull, hann sé að verja frumbyggja Evrópu. Fyrir fjölmenningarstefnunni. Þetta er meðvitað og taktískt aumingjavæl fasista.
Árið 2009 voru gerðar 294 tilraunir til hryðjuverkaárása í sex ríkjum ESB, skv. Europol. Það eru þriðjungi færri tilraunir en 2008 og helmingi færri en 2007. Ein af þessum tilraunum var á vegum „íslamista“. Ein. Ef þú ert fórnarlamb áróðurs, ertu viss um að það sé áróður „fjölmenningarsinna“? Áróður femínista? Ertu viss?